اگه من یه روز نباشم؟
اگه من یه روز نباشم؟ سهم من از تو چی بوده؟ پشت پا یا خنجر از پشت
تو منو دوستم نداشتی حتی قد نوک انگشت
سهم من از تو چی بوده؟ جای خالیت توی خونه
حق دارن آدما ولله که به من میگن دیوونه
نگو یه فرصت دیگه کار از این حرفا گذشته
دیگه چاره ای جز این نیست آخه کار سرنوشته
نگو یه فرصت دیگه خود من هم کم آوردم
حیف اون همه نوازش چقده غصتو خوردم
برو با خیال راحت من ازت گله ندارم
حرفشم نزن عزیزم آخه حوصله ندارم
برو با خیال راحت اینجا قلبی نشکسته
دیگه بر نگرد که اینجا کسی منتظر نشسته
تو منو دوستم نداشتی حتی قد نوک انگشت
سهم من از تو چی بوده؟ جای خالیت توی خونه
حق دارن آدما ولله که به من میگن دیوونه
نگو یه فرصت دیگه کار از این حرفا گذشته
دیگه چاره ای جز این نیست آخه کار سرنوشته
نگو یه فرصت دیگه خود من هم کم آوردم
حیف اون همه نوازش چقده غصتو خوردم
برو با خیال راحت من ازت گله ندارم
حرفشم نزن عزیزم آخه حوصله ندارم
برو با خیال راحت اینجا قلبی نشکسته
دیگه بر نگرد که اینجا کسی منتظر نشسته
یه روزی می رم
اگه من یه روز نباشم کی از عشقت می میره؟ یه روزی می رم و اون روزه که گریه ات می گیره
اگه من یه روز برم برای کی ناز می کنی روی بوم کی می شینی با کی پرواز می کنی
وقتی که قهر می کنی منتتو کی می کشه؟ اگه من یه روز نباشم سرنوشتت چی می شه؟
کی واست لا لا می گه که چشماتو هم بزاری کی می ذاره تو همش براش بهونه بیاری
با کلیدش کیه قفل اخماتو وا می کنه اون شبا که سردته کی دستاتو ها می کنه
وقت گریه سر تو رو شونه کی می ذاری به یه آغوش دیگه که آخه عادت نداری
اگه من یه روز نباشم کی از عشقت می میره؟ یه روزی می رم و اون روزه که گریه ات می گیره
از این شب های بی پایان،
چه می خواهم به جز باران
که جای پای حسرت را بشوید از سر راهم
نگاه پنجره رو به کویر آرزوهایم
و تنها غنچه ای در قلب سنگ این کویر انگار روییده...
به رنگ آتشی سوزان تر از هرم نفسهایت،
دریغ از لکه ای ابری که باران را
به رسم عاشقی بر دامن این خاک بنشاند
نه همدردی،
نه دلسوزی،
نه حتی یاد دیروزی...
هوا تلخ و هوس شیرین
به یاد آنهمه شبگردی دیرین،
میان کوچه های سرد پاییزی
تو آیا آسمان امشب برایم اشک می ریزی؟
ببارو جان درون شاهرگ های کویر آرزوهایم تو جاری کن
که من دیگر برای زندگی از اشک خالی و پر از دردم
ببار امشب!
من از آسایش این سرنوشت بی تفاوت سخت دلسردم.
ببار امشب
که تنها آرزوی پاک این دفتر
گل سرخی شود روزی!
ودیگر من نمی خواهم از این دنیا
نه همدردی،
نه دلسوزی،
فقط یک چیز می خواهم!
و آن شعری
به یاد آرزوهای لطیف و پاک دیروزی...
چه می خواهم به جز باران
که جای پای حسرت را بشوید از سر راهم
نگاه پنجره رو به کویر آرزوهایم
و تنها غنچه ای در قلب سنگ این کویر انگار روییده...
به رنگ آتشی سوزان تر از هرم نفسهایت،
دریغ از لکه ای ابری که باران را
به رسم عاشقی بر دامن این خاک بنشاند
نه همدردی،
نه دلسوزی،
نه حتی یاد دیروزی...
هوا تلخ و هوس شیرین
به یاد آنهمه شبگردی دیرین،
میان کوچه های سرد پاییزی
تو آیا آسمان امشب برایم اشک می ریزی؟
ببارو جان درون شاهرگ های کویر آرزوهایم تو جاری کن
که من دیگر برای زندگی از اشک خالی و پر از دردم
ببار امشب!
من از آسایش این سرنوشت بی تفاوت سخت دلسردم.
ببار امشب
که تنها آرزوی پاک این دفتر
گل سرخی شود روزی!
ودیگر من نمی خواهم از این دنیا
نه همدردی،
نه دلسوزی،
فقط یک چیز می خواهم!
و آن شعری
به یاد آرزوهای لطیف و پاک دیروزی...
مطالبی دیگر از این نی نی وبلاگی
