امانت های الهی

از طريقي دوستي با پرهام و مادرش آشنا شدم،پسر هشت ساله اي كه به فلج مغزي مبتلا شده و از طريق او با فرشته هايي مشابه پرهام كه الحق كه نام فرشته برازنده خودشان و نام مادر واقعا برازنده مادرانشان است و بايد در برابر اين آسمانی هاي روي زمين سر تعظيم فرود آورد.به قول همان دوست، مادر پرهام همچون آبي كه روي يك انسان خواب بريزند از خواب بيدارم كرد و ديدگاهم را به اين نوع بچه ها كه هميشه فكر مي كردم وسيله اي براي امتحان والدينشان هستند و روزي هزار بار خدا را شكر مي كردم كه مرا براي اين امتحان سخت انتخاب نكرد ،تغيير داد و فهميدم كه اين من هستم كه با فرزندان سالمم در ورطه امتحان الهي قرار گرفته ام و پرهام ها نعمت هايي هستند براي پدر و مادرانشان كه هر لحظه حضور خدا را برايشان ياد آورند...

در حال و هواي اين فرشته ها و مادرانشان بودم كه فهميدم فرشته كوچولويي به نام "پريا" پرواز كرد و خواهر دوقلويش "هليا" و مادرش را تنها گذاشت...اين خبر زنگ خطري بزرگ بود برايم...بماند كه چقدر در فكرم و قلبم با فريده همدردي كردم و لحظه به لحظه خودم را جا ي او گذاشتم و تمام صحنه هاي زندگي دو قلو داشتن را از لحظه اي كه مي شنوي خدا دو فرشته را همزمان به تو هديه داده تا ذره ذره و سخت بزرگ شدنشان و در كنار همه سختي ها شيريني هاي دو برابرش را از خاطرم گذراندم و براي فريده عزيزم طلب صبري كردم كه شايد ايوب هم نداشته ...و با همه اين ها باز هم نتوانستم گوشه اي از غم اين خانواده را درك كنم...اما....بيدار شدم و آگاه...خدا را شكر كردم ..نه براي اينكه چقدر خوب كه جاي اين مادران منتخب نيستم و اينكه فرزندان سالمي دارم كه در پيش چشمانم قد مي كشند و شايد بزرگترين سختي كه براي من و پدرشان دارند بي خوابي است و اين هم كه با اين مشكلات بزرگ قابل قياس نيست...نه براي اينكه واي چقدر خوب كه خدا اين مصيبت را بر ما نازل نكرد و ما بايد قدردانش باشيم...نه براي اين ها خدا را شكر نكردم...

خدا را سپاس مي گويم كه از اين طريق آگاهم كرد كه فرزندانم "امانتهاي الهي" هستند براي ما كه بي اراده ما زميني شدند و هر امانتي روزي بايد بازگردد...و از خدا مي خواهم قلب تمام مادران را آنقدر وسعت بخشد كه اين جمله را نه فقط در قالب شعار كه با همه وجود بپذيرند و به اين "امانتهاي الهي"هچون مالكان هميشگي ننگرند که روزی همه ما باز خواهیم گشت به سمت او...