روز میلاد

رسيديم...

اما نفس نفس زنان...

يكسال است كه شب ها و روزها را به انتظار رسيدن به امروز گذرانديم ...آري گذرانديم ...تلخ و شيرين ...سخت و آسان ...گذشت...هرچه بود گذشت.

چه روزهاي نفس گيري بود كه حتي هنوز هم يادآوريش نفس را در سينه ام حبس مي كند و من به اين فكر مي كنم كه چطور دوام آوردیم...چقدر سخت شروع شد و سخت تر ادامه پیدا کرد....چقدر تغییر کردیم...زندگیمان چقدر متحول شد که ما انتظار هیچ کدامش را نداشتیم ...چه روزهای پر استرسی بود...

اما تمام شد...

و امروز همان روز است که برای رسیدنش لحظه شماری کرده ایم...

امروز روز میلاد است...

روز آغاز بودن آرمیتا و آنیتای ما...

بالاخره آرمیتا و آنیتای ما یک ساله شدند

خدا را سپاس که در این راه سخت همه آنچه نیازمندش بودیم را به ما عطا کرد.